en nog wat fotootjes van Bolivië... :-)

Bolivia

Na het bezichtigen van de kersverse meteoorkrater in Peru, steken we de grens met Bolivië over in Desaguadero. Oepsie zeg, de Boliviaanse kant van het Titicacameer ziet er veel knapper uit! Na een paar uurtjes bussen verwelkomt La Paz ons met veel volk, gezellige drukte, vrouwen met bolhoedjes, steile straatjes waarvan ge naar adem gaat happen en lekkere salteñas!
Op 8 november wonen we ons eerste ´fiesta´ bij in Bolivië, la fiesta de las ñititas.
Gekke bende hier, die Bolivianen! Elke zichzelf respecterende familie komt naar het kerkhof afzakken om de mis bij te wonen. Per familie draagt een uitverkorene een kartonnen doos, plastiekzak of voor de meer begunstigden een houten of glazen kastje met een mensenschedel in... De schedels representeren overleden familieleden en worden geacht geluk te brengen voor de familie, mits voldoende aandacht aan hen geschonken wordt. De schedels worden gewijd in de viering en worden door iedereen aanwezig flink in de watten gelegd; bloemblaadjes worden kwistig gestrooid, de schedels krijgen handenvol coco-blaadjes, koekjes, broodjes, bloemenkransen over zich heen. Sommige schedels worden vereerd met een fleurig hoedje, een nieuwe zonnebril of ze krijgen een stel sigaretten tussen de tanden. Tja ;-)!
Ondertussen heerst er op het kerkhof een vrolijke stemming van een braderij, speelt de fanfare vol overtuiging tot de schedels en paffen de vrouwen rinkenavaan sigaretten, samen met hun schedels;-). ´t Is een aparte bedoening!
Vermits wij ook kaarskes en broodjes in ons pollen geduwd kregen, die we dan met ´t nodige respect aan een paar schedels hebben uitgedeeld, denken we de ´t komende jaartje ons geluk verzekerd te hebben ;-)!















De muziekinstrumenten zijn hier ook nogal ´loco´! Wat te denken van een gordeldier-ratelaar of een schildpad-gitaar... Oefoef! We zijn benieuwd wat we hier nog allemaal tegen gaan komen !

Nog wat fotootjes Peru

Een paar extra indrukken van Peru, ´t is er knap!
Het stadje Arequipa, dat overschaduwd wordt door de vulkaan Misti, waar een perfect bewaarde mummie opgeborgen ligt en waar het leven bolt op het ritme van een ongenadige zon.
De Colca-trekking, door de tweede diepste canyon van de wereld... De condors vliegen er rond je oren en het leven gaat er fleurig zijn gangetje.
Kids in de processie van ´t school in Cabanaconde.
Indrukwekkende Inca-ruínes in Tipón en Pisac.
Gebraden (en vooraf platgereden, denken we, aan de vorm te zien!) cavia-specialiteit in plaatselijk restaurantje.
Cis uit de bol tijdens het rondsnollen bij de kersverse meteoorkrater aan het Titicacameer.

Peru

Midden van de nacht aangekomen in Lima, en al in de taxi naar ons hostel voelen we ons uitgelaten en valt er een blokje van ons schouders: we zien vrolijke jeugd feesten op ´t straat, de stad bruist er ook ´s nachts nog op los, en er blijken terraskes te zijn, de politie patrouilleert ook ´s nachts in de straten... Dit hebben we gemist in Venezuela, waar grote steden ´s nachts te gevaarlijk zijn, het volk achter gesloten deuren feest, en de politie ver te zoeken is na zonsondergang. Herwonnen vrijheid, joepie! Als dat maar goed afloopt... :-)

In Lima vindt het vrolijke wederzien plaats tussen de maten C&C en tia Tine, getuige de foto´s. Al is Cas dan wat aangedaan van het baardige uitzicht van Cis... een mens zou voor minder een donkere zonnebril opzetten. We klinken op het goeie nieuws en toffe kadootjes vanuit België met een goeie Pisco Sour!

Drie goeie eters bijeen: in Lima start onze twee weken durende culinaire (of misschien beter boeffers-) tocht door Peru, smikkelen van cebiche, lomo saltado, veel avocado en ondertussen ook al Guinees biggetje-knorknor. Maar voor de rest hebben we samen ook nog wel een paar andere katjes gegeseld (opgelet met de Spaanse vertaling, Cas :-)!

Dus Gaz geben!! De eerste stop is Cusco, de oude hoofdstad van de Inca´s in de bergen. Mondelinge overlevering in ´t Quechuaans verhaalt dat de eerste Inca, Manco Capac, de zoon van de zonnegod (Inti), Cusco heeft gesticht rond 1100 na Christus. Vanuit Cusco breidde het rijk snel uit tot in Colombia en Chili, indrukwekkend!
Zeker als je weet dat de Inca´s wel knap textiel, keramiek, architectuur en metaalsmeedwerk ontwikkelden,maar nooit het wiel, schrift of rondbogen ontdekten. Eveneens ontstellend is dat de Spaanse conquistador Francisco Pizarro met slechts een handvol volk dit enorme rijk wist te veroveren. Dit dankzij een goeie timing: burgeroorlog en ziekte-epidemie. De Spanjaarden brachten stalen zwaarden, schilden, vuurwapens en paarden met zich mee. Naar ´t schijnt mislukte de opstand van zo´n 100 000 tot 200 000 Inca´s tegen 190 Spanjaarden en een 80 paarden grandioos, en kwam Peru volledig in de handen van de Spanjaarden. Tjonge. De volledige bijna-socialistische Inca-maatschappij ging ten onder, en het gebruik van gemeenschapswerk werd door de Spanjaarden uitgebuit in mijnbouw. Vervolgens daalde de bevolking van 7 miljoen naar 1,8 miljoen door ziekte, oorlog, uitbuiting enzomeer. Enkel ruïnes blijven over, en de valleien rond Cusco herbergen heel wat pareltjes. Je proberen voor te stellen hoe deze steden er in hun glorietijd hebben uitgezien, bezorgt je kippevel... en veel bedenkingen over de aard van het mensenbeestje.










Nu we in de buurt zijn, moeten we zeker Machu Picchu bezoeken, en niks beter dan ernaartoe te stappen. We vertrekken op de 5-daagse Salkantay-trip, genieten onderweg van spectaculaire Andes-landschappen, de kleurrijke bevolking, smullen passievruchten recht van de boom in de valleien, drinken coca-thee, en broebelen in warmwaterbronnen.










Het culturele hoogtepunt was de schranspartij op dag 4, eu nee, we bedoelen Machu Picchu!
De naadloos aansluitende stenen die ooit tempels en straten hebben gevormd, de ligging, de verloren historiek... Formidastisch!
















Na deze fijne trip verkennen we andere culinaire hoekjes van Cusco... en genieten natuurlijk van de Inca-straatjes, de Spaanse architectuur, de musea en de kleurrijke winkeltjes! ´s Avonds relaxen we met een glaasje lekkers op de tonen van het magistrale "El Condor pasa" ;-).









We sluiten de twee weken samen met Cas af in Ollantaytanbo, een stadje dat sinds de Inca-tijd bewoond is. Het stratenplan is echt InCasiaans, de waterleidingen nog intact en de terrassen worden nog gebruikt voor maïsteelt. We laten ons verbazen door de vele traditioneel geklede inwoners, de ruïnes en ´t landschap natuurlijk!










Ondertussen smeden we vervolgplannen, kicken we af van het vele eten en kriebelt het alvast om terug de bergen in te duiken! Wordt vervolgd...

Venezuela

Venezuela!
Dat is andere koek dan Chili of Oceanië!
Het eerste wat opvalt zijn de rondborstige chica´s en het enorme succes van pushup bh´s! Zelfs de paspoppen in de etalage zijn naar onze normen, wów, wel héél goed voorzien. Het cup-alfabet begint hier met de letter E, en het plaatselijke woordenboek vermeldt de term ¨knalborst¨. Idem dito voor de alom tegenwoordige steekkontjes. ´t Is hier zwaar werk om alles goed te bekijken voor de mmh, mannelijke reispartner! :-)

Na bijslapen en wat bekomen bij nuestro amigo Antonio in Carácas, verkennen we de stad en leren we bij over Venezuela, olie, arepa´s, Chavez en veiligheid. Het oude stadscentrum is erg klein, maar gezellig. Overal vinden we pleintjes toegewijd aan de nationale held Bolívar of meneer Antonio José de Sucre, die- onwaarschijnlijk maar waar- Belgische roots heeft! Deze Henegouwer speelde een belangrijke rol in de bevrijding van de Latijns-Amerikaanse landen, over BV´s, eu BB´s gesproken!

Na deze introductie, belanden we in het universiteitsstadje Mérida.
Fijn! Op heldere dagen zien we de bergtoppen pieken, tot 4700 m hoog! Een dagelijkse stortbui spoelt het stadje schoon en alles ziet er kraaknetjes uit. De huizen zijn fel gekleurd en de auto´s zorgen voor een extra exotisch tintje, k(n)arren van vorige eeuw, met bouwjaar 1951 en zo, dat rijdt hier met het nodige geknal rond. Bij ons zou je er een fortuin voor betalen!

Er zijn een paar scholen waar je 4 uur Spaanse les per dag kan nemen, joepie! Eindelijk! We vliegen er maar meteen in en logeren een weekje apart bij familie om een echt Spaans bad te nemen.
Dat bad is de moeite en we grinniken wat af tijdens ons dagelijks weerzien in de les!
In ´t weekend trekken we de bergen of het stadje in. Vanuit Mérida vertrekt de hoogste kabelbaan van de wereld, wij erop natuurlijk! Dat gaat van tropisch bos, over mistwoud, naar bloemenweiden en tenslotte sneeuw. Nog intrigerender zijn de Venezolanen die uit de bol gaan in die sneeuw, vermits ze dat goedje niet kennen! Lollig!
Daarna zijn we in een posada beland, logies bij een familie, en de vrolijke mamie des huizes bakt heerlijke cachapas en brouwt batidos om duimen en vingers af te likken. We vallen weer niet af...
´t Is ook niet moeilijk, met zo´n fruit. Op de foto ben ik van een passievrucht aan ´t smullen! Zó groot! En voor de rest nemen we de gewoontes van de mensen hier een beetje aan, jugar y estar tranquilo!!

Als we te horen krijgen dat Cas als een pijl uit een boog richting Peru gaat snellen, schieten we in actie om nog snel wat natuurwonderen mee te pikken in Venezuela.

Onze eerste stop is Salto Angel, de hoogste waterval ter wereld! De waterval lijkt wel een vertraagde film, de omgeving intrigeert door de hoekige tepuis (overgebleven bergen van sterk gesteente die honderden meters pal verticaal omhoog steken in het landschap) en ´s avonds smullen we heerlijk gebraden kippekes tussen de vuurvliegen. ´s Nachts oefenen we, na trein-, tram-, bus-, of vliegtuigslapen de nieuwe discipline van hangmatslapen (categorie witte band voor halfspaanskundigen).


In ´t regenwoud zitten heerlijke watervallen-om-achterdoor-te-stappen verstopt (tenminste als je gehoor niet meer zo goed is, want dat is geen klateren meer, meneer!). Om hier weg te geraken, moeten we een klein 4-zit vliegtuigje in dat ons een aantal extra spannende uurtjes bezorgt. We moeten een half uur wachten voor het geland is, want meneer de piloot vindt de landingsbaan niet door de tropische regenbui. Randopmerking: er werkte niets van ´t dashboard, de brandstofwijzer stond op nul, señor piloto had een flinke zenuwtrek (nekwervels laten kraken, wat niet echt bijdroeg om ons op ons gemak te stellen), we palaverden tussen de tepuis, tropische regenbuien en luchtzakken door, en het mooie tropische bos onder ons werd alleen verstoord door een wegroestend wrakje van een, mmhm gelijkaardig vliegerke. Als kers op de taart landde ie op ´t laatst dan nog netjes naast de landingsbaan. Wij ´s avonds een goei pintje gedronken op ons ´behouden´vlucht :-)!

In Santa Elena deden we de 5-daagse Roraima trekking, een prachtige wandeling die ons tot op de hoogste tepui bracht. We hadden een enorm leutige groep, het landschap was onwaarschijnlijk (niet moeilijk dat hier Jurassic Park is opgenomen!) en de plantengroei was om van te snoepen: verschillende klimaatzones, een aparte evolutielanschap boven op de tepui en reuze-orchideeën! Spijtig genoeg werd na de trekking onze camera gestolen zodat iedereen die benieuwd is, zelf een keertje zal moeten gaan zien...

De laatste dagen zijn we wat gaan bekomen op Los Roques, een archipel zoals in de boekskes, met dash-witte stranden, onbewoonde eilandjes en azuurblauwe zee. Na drie dagen verfrommelen in de zee, wegens veel snorkellol, zijn we de Cas tegemoet gevlogen.

Venezuela was voor ons een totaal nieuwe ervaring, met zowel plus- als minkanten. De prachtige natuur versus de gestagneerde maatschappij, vriendelijke mensen versus een grote kans om overvallen te worden, de enorme natuurlijke rijkdom versus driekwart van de bevolking die in armoede leeft... D´er is veel werk aan de winkel in Venezuela!

Santiago de Chile

Waauw! Wat een stad!









Ingesloten door hoge bergketens, slingert Santiago de Chile zich door een vallei.
Overal in de stad kijk je uit op lokkende bergen, een bergrivier raast midden door de stad, en de stad zelf, wel die is geslaagd. Moderne gebouwen wisselen af met rustige straatjes met felgekleurde huizen. Je zou vergeten dat je in een stad met 6 miljoen inwoners ronddwaalt.
Dé hoofdweg is druk en vol verkeer, maar eens van die ene baan af, leeft de stad op een rustig tempo. Het is er heerlijk toeven op de vele terrasjes, pleintjes met skatende kids, parken met uitbundig kussende koppeltjes... De moderne fietskar heeft haar weg tot hier gevonden en een flinke heuvel midden de stad doet dienst als makkelijk bereikbare plaats om te joggen, te mountainbiken, in de zoo rond te hangen of voor de minder sportieven, de teleferique naar boven te nemen om te genieten van een indrukwekkend uitzicht. Oef!


Op een uurtje rijden van Santiago kan je skiën, bergen beklimmen, in hete bronnen liggen te verrimpelen of je te buiten gaan aan goeie Chileense wijn. Oefoef! Wat een stad!










We vinden het reuze spijtig dat we nog geen Spaans kunnen, want we komen in elke wijk wel een aanlokkelijk theatertje, festivalleke of veelbelovende film tegen. Doriesnogaantoe!!
Cultureel gaat het de Chilenen duidelijk voor de wind, in Santiago dan toch!
We verdrinken ons groot verdriet dan maar met de nationale drank, Pisco Sour. Whoepsie, dat gaat vlotjes binnen en ´t is nog lekker ook!

Om toch iets mee te pikken, bezoeken we het museum voor Indiaanse kunst en geschiedenis. Er liggen een aantal enorm indrukwekkende dingen uitgestald, van potwerk tot tempelversieringen.
De vissen op de foto zijn versieringen, ingeweven in een 2000 jaar oud doek, ohla, mamamia!

Stom rond-de-wereld-ticket! Moeten we hier vierklauwens weg.
Maar we zweren op een Pisco Sour dat ze ons hier nog terug zien!

Even snoepen van Nieuw-Zeeland

Surprise!
Eens geland in Auckland, controleren we onze volgende vluchtdatum, heila!!?
We hebben een klein weekje hier en niet twee dagen zoals we dachten.
Ha, tijd om ons neus te volgen! We huren bij Juicy een klein autootje en al hortend en
stotend geraken we Auckland uit! Het is niet om te lachen als je een paar maanden de beenspieren bijgetraind hebt in een oude Ford stationwagen, om dan ineens subtiel voetenwerk te leveren in een klein Japannerke. Bij het verhuurbedrijf zullen ze gedacht hebben dat we een echt rally-koppel waren...








Het land rolt groen alle kanten op. Wat een weelde, al dat groen! Na Australië is het ongelooflijk, zoveel sappig, mals groen! De bergen zien er vertrouwd en tegelijk exotisch uit, de zee dreigend en de vulkanisch actieve plaatskes stinken uren in de wind! Rotte eieren!! bwakkie! Meer iets voor den Blakkie...

Ge moet er niet hard naar zoeken, naar Nationale Parken zoals Wai-O-Tapu, uw neus leidt feilloos de weg! De pruttelende modderpoeltjes, gifgroene meertjes, geisers, mysterieuze gele schouwtjes op de grond... Indrukwekkend en grellig! We begrijpen de namen volledig: duivelsbad, helwater,...

De mensen die we ontmoeten, zijn anders dan in Australië. We vinden de macho-ozzie niet terug in NZ, algemeen ondervinden we een rustige, vrolijke sfeer, vriendelijke mensen, en meer gericht op natuur. Veel grapjes! En Maori´s die veel beter geïntegreerd zijn in de maatschappij in vergelijking met de Aboriginals in Australië!

Australië

Een paar maanden in het Wilde Westen...

Waar te beginnen?
Een big boom van goudmijnen, ijzermijnen, diamantmijnen, ... veel werk, vrijbuiters, gepensioneerde goudzoekers, rechte wegen door knalrode woestijn, honderden kilometers kustlijn, enorme bomen, rodeo, onze (F)linke Japie (Ford Falcon stationwagen) waar we in rondsjeesden-sliepen-schuilden voor zon en regen-..., hét outback-gevoel!!
Voor ons persoonlijk was dit het meest intensieve deel van onze reis. We hebben er alvast een beetje heimwee naar...

Maleisie-Borneo

Na wat vertwijfeling beslissen we om-eens geland in de indrukwekkende luchthaven van Kuala Lumpur- direct de oversteek te maken naar Borneo. Daar weten we het minste van en dat klinkt dus best spannend! We arriveren in de kattenstad, Kuching, een chique Knokke aan een stroom (eu, nee, dus niet aan de zee-vraag ons niet waarom dat het zo'n chique badplaats is, we zijn er nog steeds niet uit wijs geraakt). Wel eens fijn om een versgeperst wortelsapje te bemachtigen, maar te duur voor ons, dus reppen we ons naar de Nationale Parken in de buurt.
Ha, echte luxe, ha verademing! Beter dan in de kuuroorden van de stad worden we hier voorzien van alle goeds dat er te beleven valt: tropische bossen leveren frisse lucht, flinke regens doen meer deugd dan de stortdouche in de sauna, klaterende beekjes geven natuurlijke spa's en meest van al: het tropische bos dient de ene verrassing na de andere voor ons op!

Na een bangelijke speurtocht botsen we op een rafflesia, een rode mega-bloem! Waauw! Boven de talrijke beekjes fladdert er vanalles dat de moeite waard is: felgekleurde libellen en reuze vlinders (tjoep, ze fladderen inderdaad dus zijn we reuze-blij met ons digitaal fototoestel! Die ene goeie foto is het resultaat van veel foto's met vlinder-zonder-kop, vlinder-zonder-achterkant, foto-zonder-vlinder :-)!). Cis verbroedert met de Sus barbarendis, een stel apen breekt de vliegenraam van onze kamer open en gaat aan de haal met onze koeken, we belanden op een paradijslijke plaats midden van de bossen, zien neusapen (best te omschrijven als mensen met een jasje aan en een dikke bierbuik)... Tine hoopt alvast nooit te reincarneren als neusaap, want als deze gekke creaturen iets zoets eten hebben ze grote kans gewoon te ontploffen (kwestie van de verkeerde bacterien in het verteringsstelsel te hebben)!
We lopen zomaar op de telefoonkabel naar de hemel maar vinden spijtig genoeg de hoorn niet, lopen een beetje schrikkerig de nachtwandeling in en vergeten onze schrik op slag als we fluorescerende paddestoelen in 't vizier krijgen. Nog zo'n reuze moment beleven we tijdens de nachtelijke strandwandeling. Al gaan er verhalen over krokodillen en verdwenen kinders, we krijgen een ranger toch zo gek om ons de "lichtende golven" te tonen waar ooit over gerept werd in de kandidaturen biologie. We weten niet wat te verwachten, en uiteindelijk haalt de natuur het weer van ons verbeeldingsvermogen. Het enige wat je moet doen is flink stappen in de golven, en onder je voeten lichten honderden sterrentjes op! We voelen ons kids met het hoofd in de wolken en met de voeten in de melkweg, erg content en uitgelaten :-).

Op Borneo bruist Moedertje Natuur erop los, de takken lopen in 't rond, de spinnen zijn extra griezelig, de baby-apen lijken uit Star Wars te komen, de planten smikkelen vliegen en de bomen duwen elkaar weg. Het is net ietsje anders dan we gewoon zijn, en heerlijk intrigerend!

De tijd vliegt hier als gek, en we missen de mogelijkheid om gaan te duiken. Soit, dat voegen we dan maar bij onze hopelijk-nog-ooit-te-doen-lijst. Per toeval lopen we op een zalig plaatske waar je kan logeren bij Malay thuis. De heer des huizes is een super gastheer, we lachen heel wat af met zijn madam en we komen op adem op hun teras met vuurvliegen. Heerlijk.

Op onze laatste dagen in Maleisie verkennen we de hoofdstad, imposant modern! Na veel zoeken (allez nu, hoe kan dat nu?) vinden we roti pisang en met dat als afsluitertje vertrekken we naar Australie!

Glimp op de Himalaya en Hong Kong

Ik spring uit een vliegmachien, alleen om de Himalaya te zien...! We sjezen van Bhutan naar Delhi over het majestueuze Himalayagebergte. Geweldig zicht vanuit het vliegtuig op o.a. de Mount Everest...(geen spoor van Eddy Wally).

Grappig genoeg blijkt Katmandu veel tropischer dan pakweg Darjeeling! Tjoep, we leren weeral bij :-)!

Om in Maleisie te geraken met onze tickets moeten we een beetje rondhoppen en belanden we aldus in Hong Kong. 't Is er voorwaar Chinees, we kunnen voor de zoveelste keer niet aan het geschrift uit (na Parsi, Hindi en Dzongkha). Na India is het opvallend rustig in deze gezellige stad, waar de mensen ontspannen en vrolijk zijn, en waar het goedkoop winkelen en vooral heerlijk eten is...
De planten groeien als in Chinese schilderijen, en we krijgen volop zin om ook hier een tijdje te blijven plakken. Gelukkig of niet, de luchthaven roept en 't zal dus voor een andere keer zijn.

Druk Yul: 10 dagen in het Land van de Donderende Draak!

Onze vuurdoop in een incredibly chaotisch India hebben we zonder noemenswaardige kleerscheuren overleefd. India was voor ons een explosie van kleur, mmh ook geur, weelderig groen en extra weelderig veel Indiers! Na de gebakjes-snoeppartijen in Iran zijn we nog geen gram afgevallen, want overal in India geurt het naar heerlijk eten (en niet zo pikant als verwacht), dus smullen maar.

Maar na een paar weken vrolijk wriemelen tussen de meewriemelende Indiers waren we toch een beetje uitgewriemeld... Gelukkig vonden we in Jaigon een poort, een beetje zoals de spiegel van Alice in Wonderland!... Aan de ene kant bruisend, kleurrijk, druk maar ook vuil India, aan de andere kant een ander universum. Eens die poort door is het weinige verkeer rustig en claxonloos, de straten netjes, de huizen stevig en de mensen sereen (zie foto). Die wonderpoort is de poort naar 't land van de Donderende Draak, Druk Yul voor de vrienden, ofte ook Bhutan genoemd voor mensen van ons universum.Tien dagen verwennerij in dit goed-verstopte paradijsje was als het drinken van helder fris water na een lange, inspannende tocht (bhurps:-)



Bhutan... te veel om op te noemen... kom zelf eens kijken :-)
Natuur met een hoofdletter: vogels, bergen, zowat alle mogelijke klimaatzones, bloemen, apen, etc., etc. Ideaal om te trekken. Cultuur met een hoofdletter: Dzongs, te indrukwekkend - wacht op de foto's, monniken in typische rode gewaden, godsdienstbeleving bij alle lagen van de bevolking in hun dagelijks leven (draaien aan een wieleke, wapperen met een vlaggeske, tingting, en ons karma is weer blij). Allez nee, serieus, het geloof is absoluut intrigerend en overal heel fel aanwezig.. Zeg nooit zo maar "den Bhudda"! Er zijn er tientallen en de vele reincarnaties maken het niet bepaald gemakkelijker. Geweldig geslaagde mix van traditioneel en modern leven; alleen het positieve van het moderne is geimplementeerd in de maatschappij. Traditioneel boogschieten kan op hetzelfde veld als de breakdance-les; traditioneel geklede jongeren met iPod en basketbalschoenen; de inkomsten van milieuvriendelijke waterkrachtcentrales ondersteunen gratis onderwijs, medische zorg en goedkope, oerdegelijke huisvesting.

De mensen zelf zijn verrassend breeddenkend en vrijgevochten, sereen, vriendelijk en een beetje verlegen. Kortom, wij hadden het gevoel dat de mensen in Bhutan ontspannen en tevreden leven met een redelijk hoge welstand. Ze houden ook duidelijk van hun land (en wij ook:-)
Het is dan ook niet verrassend dat de Bhutanezen geen goesting hebben om in 2008 te stemmen voor een democratisch Bhutan. Ze willen hun verlichte koning niet kwijt, en we snappen waarom (later meer info op onze website... hopelijk voor 2008:-)



Tien dagen was te kort om al afscheid te nemen van de goemba's, de boempa's, de dharma's, de lama's, de Bhudda's, de karma's en den afwas ;-}
We hebben veel te vertellen over Bhutan, dit is een smaakmakertje.
Als we nog eens heel veel tijd hebben, updaten we dit ding nog eens!


Via een ommetje Hong Kong, zitten we gezapig slappe koffie te slurpen aan een tropische rivier in Borneo. We trappelen al om deze regio te verkennen, dus over een paar weken meer verhalen!

India: Kolkata, Darjeeling, Delhi en Agra

Een paar weken India!

Kolkata was onze lievelingsstad die we aandeden in India.
Absoluut een tropische kas, precies zoals in de Plantentuin van Meise. Zelfs die typische kassengeur was permanent aanwezig. Heet, heet en veel zweet. Flink plakkerig hebben we heel de stad rondgesjeesd, een ontdekking van veel bloemen, verwilderde koloniale gebouwen en een heel gezellige drukte. Overal Indiers :-). En drukke Indiers! Bolhoedtaxi's uit de jaren stillekes, bloemenkransen, vrolijke veelarmige olifanten en een groot plein om te ravotten, te spelen, te picknicken, paard te rijden, u te wassen in de stadsvijver etc. De armoede die we verwacht hadden was gelukkig niet zo frappant aanwezig (we kwamen deze echter wel tegen in Delhi...), de mensen werken zich uit de naad in alle mogelijke jobs: verkopen eender wat, koken eender wat en sleuren eender wat achter zich aan.
De stad zucht en zweet in een gemoedelijke sfeer, samen met z'n slordige 14 miljoen inwoners, de vele straatvarkens, ratjes en slome koeien (je zou van minder sloom worden). We voelen ons er totaal op ons gemak!

Grellig verschieten is het om na een treinrit wakker te worden in de buurt van Darjeeling! Weg zweet, dat wel, maar haal het kippevlees maar boven... Koud, overladen met brommende Indiers op vakantie-met-muts-en-wanten, en naar 't schijnt een heel mooi zicht... Al kon geen toerist dat echt beamen want er lijkt wel een eeuwige mist te hangen :-). In ieder geval hebben ze er veel thee, en een hmm, soort 8-baan. De weg op en af de bergen is lichtjes speciaal te noemen, en met chauffeurs die minder bedreven zijn dan in Iran, was het best 'exciting'. De batterij van de bus ontploft net niet (maar we maken toch een indrukwekkend rappe evacuatie van de bus mee, naar Indische maatstaven), en de vervangbus rijdt net niet in de afgrond. Mmh, misschien morgen meer succes... Op terugrit zien we een koppel bussen balanceren met twee wielen boven de afgrond (nu weten we waar Willy Vandersteen die tekeningenskes vandaan heeft) en we zijn na een zestal uur dra content om terug in de vlakte te staan!

Delhi is groot, arm en kan ons niet zo boeien. De studenten zijn er heel vriendelijk en het oude stadsgedeelte is knap met zijn tempels en fort. De straten zijn gelukkig gevuld met wriemelende massa's Indiers om de drive erin te houden!
In tegenstelling tot Kolkata wordt er veel gebedeld en zit er niet zo'n gezellige werk-drukte in de stad.
Al vergeten we Delhi nooit meer omdat ze de meest fantastische travestiet ooit herbergt (Indier met oranje haar, op hoge hakken, in witte kleren met een kanjer van een sjakosj)!

En wie komt er in de buurt van de Taj Mahal zonder een keertje gaan te kussen onder de marmeren bogen? Wij alvast niet! Het stof van Agra is best te versmaden eens je het mausoleum in 't vizier krijgt, 't is inderdaad knap! Weer kippevlees, en nu niet van de kou.
Agra heeft best wat verrassingen in petto, zoals de meneer met als vervoermiddel een olifant, een rivier waarin alles-letterlijk alles-ineens wordt gedaan: buffels verpozen er naast madammen die de was doen, de lijkstoet verbrandt de dooien terwijl iemand een douchke neemt, de riolen broebelen ondertussen lustig hun inhoud tussen al deze activiteiten door...
We besluiten zelf onze was te doen, dan nog liever in de gortige pompbak van ons hostel:-)!

India is zeker apart en 't is absoluut niet te verwarren met een ander land :-)! Het eten was trouwens altijd erg lekker en niksniet overdreven pikant -ondanks al de horrorverhalen die we erover gehoord hadden. Van restaurant tot stalleke: smullen geblazen! Twee constantes: overal Indiers (tip: 's nachts onder nachtkastje checken voor Indiers:-) en overal rooie betelnut-rochels ("Ghhrraaggh" = teken om je uit de voeten te maken want er volgt onverbiddelijk een "splatsh" op :-). We hebben enorm genoten van de Hindu-tempels: vooral pastelkleurige koebeesten (waarschijnlijk gefabriceerd door Fischer Price) en kop-afbijtende grellige vrouwmensen (meer de SM-Fischer Price versie dan toch...:-)
Vrolijk lachende 10-armige, dikbuikige olifantengoden fleuren de boel nog meer op! Disneyland verbleekt erbij :-).
Voor wie graag eens een maandje weg is van de Belgische rust en de drukte wil opzoeken: India is een absolute aanrader :-)! De eerste dagen waren we overrompeld, dan verward, maar uiteindelijk genoten we ervan: ewel, dat is nu India!!

Rondreis in Iran (15 februari-15 maart 2007)

Van 15 februari tot en met 15 maart bezochten we het fascinerende Iran, land der oude Perzen, moskeeën, woestijn, bergen en vooral met zijn vriendelijke mensen.

Dat Iran veel verrassingen in petto zou hebben, werd al duidelijk op de vlucht Istanbul-Teheran: de quasi uitsluitend mannelijke lading werd gevlogen door-jawel- een vrouwelijke pilote!

Welkom in Iran! En hups, daar gingen onze eerste (bevooroordeelde) verwachtingen!

Vlak voor het landen drapeerden de drie vrouwelijke passagiers koket een sjaaltje over de dikke haardos. We waren best verbaasd (al vechtend om de verplichte hoofddoek zedelijk over mijn piekerig staartje te binden) over al die vrouwelijke non-sjal/chal-ance! Oh, conservatieve ik, die mijn sjaal had vastgespeld onder de kinnebak! Dit resulteerde in strenge blikken van Iraniers van allerlei pluimage en vragen waarom ik zo conservatief gekleed ging. Toen een oude bompa op de fiets ons bijna van het voetpad reed om zich even te informeren over dat conservatieve hoofddeksel van me, ben ik dus ook maar de kokettere toer opgegaan!

Hiermee is dus ineens een nieuwe invalshoek op de hoofddoek gegeven: hippe Iraanse dames toveren ponies, kuiven, krollen en staartjes vanonder het dikwijls kleurrijke doekje, wat het geheel meer iets frivools geeft, jawel, dat kan dus ook. Joepie, welkom in Iran tussen de inventieve tienermeisjes en fel opgemaakte dames!

Een ander onmiddellijk opvallend Iraans gegeven is het verkeer.
Dat verkeer valt best mee, om 4 uur 's morgens. Maar oeps, rond de zessen veranderen de brede lanen van Teheran in een compleet onontwarbare verkeerschaos. De "Iraanse" verkeersregels dragen hiertoe lichtjes bij. Vergeet onze regels, vergeet futiliteiten zoals rode lichten, volle lijnen, enkele richtingsborden, rechtsom gaan op ronde punten, stoppen voor voetgangers, het niet omverrijden van agenten, vergeet vooral defensief rijden. Hier gelden de regels van de jungle: Werp je als automobilist vol doodsverachting in de chaos en probeer de gewenste richting aan te houden. Alle truken zijn toegestaan zoals pas-afsnijden (we denken een nationale hobby), toeterend spookrijden, botsen zonder met de ogen te knipperen. Je kan Iraniers ervan verdenken een rustig uitgaansleven te hebben, maar niet van een leven-zonder-opwinding! Laat je de eerste dagen ook niet charmeren door netjes gesluierde dames achter het stuur, eens de PK's gestart, veranderen ook zij in rijdende zotten.

Soit, genoeg gezeverd over hoofddoeken en de 'thrills' van het verkeer, wat Iran zo speciaal maakt, wat absoluut een onvergetelijke indruk nalaat, is de Iraanse bevolking.

Nog nooit reisden we door een land waar de mensen zo gastvrij, behulpzaam, nieuwsgierig en vooral ontwapenend zijn. Ook wars van het alom bekende cynisme, wat een verademing!
Nergens voelden we ons al zo veilig als in Iran, eigenlijk vertroeteld van dag tot dag.

We kunnen honderden voorbeelden geven van hartverwarmende gastvrijheid die we genoten tijdens onze maand Iran, waar te beginnen? De vele invitaties om de avond samen door te brengen, de actieve huismoeders die zomaar een maaltijd voor je klaartoveren, uitnodigingen om te blijven overnachten, de oude dame die speciaal terug naar de moskee komt lopen om ons een portie versgebakken pannekoeken in de hand te duwen, de vrolijke kerel die ons rondrijdt met zijn auto op zoek naar een hostel (die we verkeerdelijk voor taxi hadden aanzien), de buschauffeur die zijn bus laat wachten om te zien of we een slaapplaats bemachtigen in de beoogde plaats... Gewoon over straat lopen of een bezoekje aan de moskee leidt ongetwijfeld tot een gezellige babbel, hulp als je die zou kunnen gebruiken, een hapje of een bed.

Heel verrassend is de voelbare drive die de gewone man/vrouw in de straat heeft om te streven naar meer persoonlijke vrijheid. Islam is overal aanwezig maar minder dan we verwacht hadden. Naar religieus conservatisme is het flink zoeken geblazen! Moskeeen zitten niet vol, mensen willen vooruit, willen verandering, en liefst snel maar zonder zever!

De vele gesprekken die we voerden met open-minded mensen maakten dat we steeds meer affectie gingen voelen voor Iraniers. Open-minded tegenover andere religies (wist je dat het openlijk praktizeren van Christendom, Jodendom, Hindoeisme en Zoroastrisme kan in Iran?), tegenover andere nationaliteiten (wist je dat er een paar miljoen immigranten/vluchtelingen wonen, een mix van Irakezen, Koerden, Afghanen, Pakistanen,...), tegenover andere gebruiken (geen probleem, wij met onze gekke Westerse gewoonten en stoere vrouwmensen). Grappend worden zowel Bush als eigen regering op de korrel genomen, we hebben echter geen enkele keer een slecht woord over de Amerikaanse bevolking gehoord (dat zegt iets over het relativeringsvermogen van deze grappenmakers!). Er wordt flink gediscussieerd over het nucleaire programma, over chadors, de waterpijpregeling en de Iraanse voetballers bij Anderlecht!

Iraniers reizen erg veel in eigen land, maar daarbuiten is best moeilijk voor hen. Iedereen is dus erg nieuwsgierig naar "de rest van de wereld". Dat levert erg veel vragen op over het Westen en dikwijls ontwapenende gesprekken (soms hebben ze een veel te rooskleurig beeld).

Iran charmeerde ons door de manier waarop oude tradities wonderwel worden verweven met het streven naar moderniteit. Jonge tienergasten die lol zitten te maken op het tapijt achter een tasje thee, hippe kledij onder de halflange jassen van de heupwiegende meisjes, de modernste GSM-snufjes worden geshowd aan de maten tijdens het lurken aan een gezamelijke waterpijp.
Anderzijds vragen jonge mama's in lange zwarte chadors je een keertje te mailen, en word je uitgenodigd ten huize van een Iraanse familie, dan blijkt er onder diezelfde chador -geheel onvermoed- moderne kapsels en pittige decolletes te zitten.

Thuis is trouwens prive, en gelden geen regels tenzij de huisregels. Wij ondervonden geen erg strikte scheiding van de sexen thuis, afhankelijk van de stad wel meer of minder in het straatbeeld. In de bus zit je gescheiden, maar-erg Iraans- in de slaaptrein liggen mannen en vrouwen gezellig samen in dezelfde coupe (erg hete coupe trouwens, dat is ook erg Iraans!).

We kunnen nog lang doorgaan over de fijne contacten met hippe tieners, hardrockende studentes en vrolijke bompa's... Ons beste advies is: ga en wees er welkom!

Buiten deze plezante ervaring met de Iraniers zelf, is Iran ook een must voor elke geschiedenis-freak! De oudste archeologische sites dateren van het 7de millennium voor Christus!
Persepolis vonden we de absolute topper, maar er zijn veel andere pareltjes te vinden: Esfahan, gezellig Shiraz, dromerig Yazd, Choqa Zambil, Takht-e-Soleiman,... Het zou zonde zijn om er rap over te gaan, we vonden deze plaatsen zo boeiend dat er een eigen webpagina aan gewijd zou moeten worden. (humhum, die is er nog niet. Maar je kan je misschien verlekkeren op volgende links: https://webmail.ua.ac.be/exchweb/bin/redir.asp?URL=http://www.iranchamber.com/cities/iranian_cities.php; https://webmail.ua.ac.be/exchweb/bin/redir.asp?URL=http://destinationiran.com/UNESC0_List.htm).

De mensen, de knappe sites, maar zeker ook het hoge gehalte aan sfeer a la sprookje van 1001-nacht lokt in Iran.
Theehuizen (zonder theelepel :-)! Dat is onderdeel van het te ontdekken sprookje: hoe mengen de Iraniers in 's hemelsnaam gloeiend hete thee en suiker zonder lepel? ;-)
Surprise... Maar neem als Westerling toch maar best dat theelepeltje mee!), heerlijk geurende waterpijpen, bazaars vol gezellige drukte om uren in verloren te lopen (hebben we ook gedaan), al dan niet vliegende tapijten, heerlijke gebakjes, gezonde nootjes en rozijnensnoep, milieuvriendelijke badgirs, eindeloze woestijnlandschappen, bergen als fata morgana's, ...

Tel dat op bij mysterieuze kruiden, waanzinnige yoghurt, rozenwater en safraan, en de dagelijkse kebab en wie weet, heb je wel een idee voor je volgende reisbestemming...?

Wij hebben in ieder geval een maand hard genoten in Iran, dat veel eigenheid en cultuur behouden heeft. Rondreizen in dit land van 1001 gekke chauffeurs, willen we beide unaniem :-) als onze beste totale reiservaring bestempelen!
Merci aan alle Iraniers die we tegenkwamen op onze reis!
Tine en Cis

PS Onze 'goeie' foto's liggen thuis, dus die komen pas over een jaartje op de site.